Blog : Het morele plichtsgevoel …

Verhaal met een moraal.

Advertisements

Ik heb mij vorige week ingeschreven als Kinderredder bij de Kamer van Koophandel. Die keken raar op. Hoe mijn verdienmodel er uit zou zien. Dat zagen ze niet.

Eigenlijk is dat niet belangrijk in mijn werk. Het gaat om het maatschappelijk product. Zo’n kind wat alleen op straat fietst is levensgevaarlijk. Al die auto’s tegenwoordig. En het leven van een kind is onbetaalbaar… Maar vooruit.

Ik liet een rekensommetje zien. Ik zou beginnen in Bloemendaal. Op zondag. 

Dus … 10% van het jaarsalaris van de ouders van het geredde kind. 50% van datzelfde jaarsalaris voor de zondag. 1% van het jaarsalaris per leeftijdsjaar. En 0,1% van het jaarsalaris per kg lichaamsgewicht. Zo’n kind is toch zwaar om te redden. De Arbo let daar toch op.

En dit alles netjes omschreven in de kleintjes lettertjes van mijn reddingsvoorwaarden. Opgesteld door Moskovitch, die heeft toch niks te doen. Ja, ik zie de toekomst zonnig in. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Je moet toch ergens beginnen, om deze maatschappij te verbeteren. Al die ouders zitten toch maar wijn te drinken en te Appen op zondag. Moeten ze maar beter opletten.